Ter inleiding, mijn vrouw is afkomtstig uit Portugal, meer bepaald uit Coimbra. Deze stad is gelegen in midden Portugal, een streek die men Beira Litural noemt. Dit is wat voor ons thuis is.

Toen mijn vrouw en ik een relatie begonnen was het niet meer dan normaal dat we op vakantie naar Portugal, naar haar familie, gingen. Daar is voor mij de liefde voor het land ontstaan. Als je amper 2 woorden Portugees verstaat en je wordt door, voor mij op dat moment, wildvreemden gevraagd of je iets komt drinken bij hen thuis dan weet je niet wat er gebeurt. In de 41 jaar dat ik in België woon heb ik nog nooit geweten dat wildvreemden mij probeerden dronken te voeren met het beste uit hun huis, en dit zonder bijbedoelingen. Gewoon uit sympathie, uit liefde voor mij en mijn, toen nog toekomstige, vrouw.

Enkele jaren later (1999) waren we getrouwd en was onze enige zoon, Axel, reeds geboren (°1997). We hadden al wel eens gedurende onze omzwervingen in de Beira Litural rondgekeken naar huizen maar dat jaar was anders. Het geld dat we hadden was weliswaar niet genoeg om een huis mee te kopen, maar misschien genoeg om een stukje grond of een ruïne van te kopen. Dus we keken wat rond en passeerden in verschillende immobilliënkantoren. Het allereerste huis dat we bezochten was in Ferrarias en stal ons hart. Het was goed gelegen, niet te ver en niet te dicht bij een grote baan, en het had potentieel ; in onze ogen althans. Het is het enige huis gebleven waar we allebei iets in zagen en dus hebben we enkele dagen voor het einde van onze vakantie besloten om het te kopen.

Een huisje voor onszelf, al was het op dat ogenblik verre van bewoonbaar. Maar dat maakte niets uit, het was van ons en we hadden al de tijd van de wereld om deze ruïne om te vormen tot ons droomhuis.

Maar dat is voor volgende keer...

Geduld is een mooie zaak, en noodzakelijk voor mensen die mijn blog lezen. Want elke dag schrijven is quasi onmogelijk. Maar wat ik vooral moet doen is schrijven over hoe het allemaal begonnen is, welke stappen we reeds genomen en welke enorme stappen we nog moeten nemen alvorens we kunnen vertrekken. Maar daar wil ik graag enkele foto's bij op zetten en die moet ik inscannen.

Maar wees verzekerd, dit weekend moet en zal ik hier werk van maken.

Dus nog even geduld aub

Misschien is het geen slecht idee om me even voor te stellen, mijn naam is Eric. ik loop ondertussen 41 jaar rond op ons bolletje en ben werkzaam als planner in de transportsector. Reeds 12 jaar getrouwd met Ana-Maria, de portugese kant van de familie, en samen hebben we 1 zoon die het beste en het slechtste van de 2 werelden in zich draagt.

Dat we dus de emigratie-drang hebben is vooral gevoed door de emotionele en familiale band die we hebben met ons beloofde land, met name Portugal, maar dat zal iedereen ondertussen wel begrepen hebben.

De bedoeling is dus dat we vertrekken, de vraag is wanneer. Ik kijk zelf graag naar programma's als "ik vertrek" waarin mensen soms schijnbaar onvoorbereid vertrekken naar het land van hun dromen. Meestal zonder geld, zonder vaste plannen en zonder de taal te spreken. Dat zal ons dus niet overkomen, we spreken de taal, we hebben plannen en het derde onderdeel is nog niet helemaal in orde met als gevolg dat de vertrekdatum nog niet is vastgelegd. Dit ook uit eigenbelang want de vorige datum stond op afgelopen zomer en dat was dus veel te optimistisch.

De volgende dagen zal ik proberen duidelijk te maken wat de plannen zijn, en de problemen die we tot dusver hebben tegengekomen.