Nu hadden we wel een een lapje grond met vele stenen erop, een huis konden we het niet echt noemen. Wat nu ons huis is bestond uit 2 aparte huisjes. Door de zijmuren van beide huisjes open te trekken konden we hier 1 huis van maken. Natuurllijk moest er dan een nieuw dak op en nieuwe vensters en deuren waren ook nodig. Ook hadden de vorige bewoners (?) niet de luxe gehad over stromend water en electriciteit te beschikken dus moesten we dit ook nog laten aanleggen. In België probeerden we hiervoor een hypothycaire lening aan te gaan en konden aldus voor het eerst kennismaken met wat Europa nu echt betekend. Niets dus !!

De Belgische banken kunnen geen beslag leggen op een eigendom in het buitenland en is een hyptheek dus onmogelijk. Niet behorend tot het ras dat snel opgeeft belde ik dan maar wat rond naar alle mogelijke credietinstellingen en kwam uiteindelijk terecht bij Deutsche Bank die maar al te graag mij wilden helpen. HOERA !!! Dus snel een afspraak gemaakt waar we al snel begonnen met het invullen van de nodige papieren tot de man me vroeg :"uw huis ligt toch in de Algarve ?" Toen ik hierop negatief antwoordde was ons gesprek ten einde. Zo leerde ik dus dat Portugal en Algarve 2 aparte landen zijn.

Ik spreek hier nu wel over het jaar 2000 dus misschien zijn de zaken ondertussen iets eenvoudiger geworden, al heb ik daar zo mijn twijfels over.

Opdat we toch deze eerste noodzakelijke werken zouden kunnen uitvoeren hebben we dan maar een persoonlijke lening aangevraagd bij mijn bank met als gevolg dat ik vanaf toen van bank ben veranderd want blijkbaar vonden sommige mensen dat ik niet kredietwaardig was. Maar uiteindelijk vonden we de nodige fondsen dus toch en konden we de eerste verbouwing laten aanvangen.

wordt vervolgd

Ter inleiding, mijn vrouw is afkomtstig uit Portugal, meer bepaald uit Coimbra. Deze stad is gelegen in midden Portugal, een streek die men Beira Litural noemt. Dit is wat voor ons thuis is.

Toen mijn vrouw en ik een relatie begonnen was het niet meer dan normaal dat we op vakantie naar Portugal, naar haar familie, gingen. Daar is voor mij de liefde voor het land ontstaan. Als je amper 2 woorden Portugees verstaat en je wordt door, voor mij op dat moment, wildvreemden gevraagd of je iets komt drinken bij hen thuis dan weet je niet wat er gebeurt. In de 41 jaar dat ik in België woon heb ik nog nooit geweten dat wildvreemden mij probeerden dronken te voeren met het beste uit hun huis, en dit zonder bijbedoelingen. Gewoon uit sympathie, uit liefde voor mij en mijn, toen nog toekomstige, vrouw.

Enkele jaren later (1999) waren we getrouwd en was onze enige zoon, Axel, reeds geboren (°1997). We hadden al wel eens gedurende onze omzwervingen in de Beira Litural rondgekeken naar huizen maar dat jaar was anders. Het geld dat we hadden was weliswaar niet genoeg om een huis mee te kopen, maar misschien genoeg om een stukje grond of een ruïne van te kopen. Dus we keken wat rond en passeerden in verschillende immobilliënkantoren. Het allereerste huis dat we bezochten was in Ferrarias en stal ons hart. Het was goed gelegen, niet te ver en niet te dicht bij een grote baan, en het had potentieel ; in onze ogen althans. Het is het enige huis gebleven waar we allebei iets in zagen en dus hebben we enkele dagen voor het einde van onze vakantie besloten om het te kopen.

Een huisje voor onszelf, al was het op dat ogenblik verre van bewoonbaar. Maar dat maakte niets uit, het was van ons en we hadden al de tijd van de wereld om deze ruïne om te vormen tot ons droomhuis.

Maar dat is voor volgende keer...

Geduld is een mooie zaak, en noodzakelijk voor mensen die mijn blog lezen. Want elke dag schrijven is quasi onmogelijk. Maar wat ik vooral moet doen is schrijven over hoe het allemaal begonnen is, welke stappen we reeds genomen en welke enorme stappen we nog moeten nemen alvorens we kunnen vertrekken. Maar daar wil ik graag enkele foto's bij op zetten en die moet ik inscannen.

Maar wees verzekerd, dit weekend moet en zal ik hier werk van maken.

Dus nog even geduld aub

Misschien is het geen slecht idee om me even voor te stellen, mijn naam is Eric. ik loop ondertussen 41 jaar rond op ons bolletje en ben werkzaam als planner in de transportsector. Reeds 12 jaar getrouwd met Ana-Maria, de portugese kant van de familie, en samen hebben we 1 zoon die het beste en het slechtste van de 2 werelden in zich draagt.

Dat we dus de emigratie-drang hebben is vooral gevoed door de emotionele en familiale band die we hebben met ons beloofde land, met name Portugal, maar dat zal iedereen ondertussen wel begrepen hebben.

De bedoeling is dus dat we vertrekken, de vraag is wanneer. Ik kijk zelf graag naar programma's als "ik vertrek" waarin mensen soms schijnbaar onvoorbereid vertrekken naar het land van hun dromen. Meestal zonder geld, zonder vaste plannen en zonder de taal te spreken. Dat zal ons dus niet overkomen, we spreken de taal, we hebben plannen en het derde onderdeel is nog niet helemaal in orde met als gevolg dat de vertrekdatum nog niet is vastgelegd. Dit ook uit eigenbelang want de vorige datum stond op afgelopen zomer en dat was dus veel te optimistisch.

De volgende dagen zal ik proberen duidelijk te maken wat de plannen zijn, en de problemen die we tot dusver hebben tegengekomen.

Een weekje vakantie, van school dan toch want het werk gaat gewoon door. Maar toch niet slecht want de combinatie werk - school is niet altijd even eenvoudig zelfs al is het maar 1 dag in de week. Maar daar zal mijn chronisch slaaptekort wel voor iets tussenzitten.

Dit jaar volg ik Joomla, een cursus webdesign zodat ik hopelijk mijn eigen website kan bouwen binnen enkele maanden. De voorbije jaren heb ik geprobeerd het Portugees onder de knie te krijgen maar ik had het punt bereikt waar ik het gevoel had niets meer bij te leren. Dit desondanks onze geweldige lerares Louisa (een Braziliaanse die je onmogelijk niet onsympathiek kan vinden). Dus werd het tijd voor iets nieuws en werd het deze cursus omdat die combineerbaar was met mijn werk (ik werk altijd in de namiddag, dus moet ik in de voormiddag naar school kunnen gaan). Ik heb het me nog niet beklaagd want het is een leuke cursus waar ik ook daadwerkelijk iets aan heb.

Al beklaag ik het me ook niet dat ik nu een weekje niet moet gaan

Ben ik te laat ? Is de hype voorbij ? Is een blog nog in ?

Zijn er werkelijk mensen die willen lezen wat ik denk, voel en schrijf ? Ik hoop het wel, al is dit in de eerste plaats voor mezelf dat ik dit doe. Mezelf dat is Eric, ik ben getrouwd met Ana-Maria Fernandes en samen hebben we 1 zoon, Axel, die ondertussen 12 jaar is.

Zoals u wellicht hebt opgemerkt is de naam van mijn echtgenote niet echt vlaams te noemen, ze is namelijk Portugese. En dat is dus waar dit allemaal over gaat, namelijk onze emigratie naar het thuisland van mijn vrouw.

Wij hopen binnen enkele jaren te kunnen emigreren naar dat land in het zuiden van Europa, waar klimaat en mensen veel zachter zijn dan in onze streken. Ik zal hier waarschijnlijk niet dagelijks schrijven, misschien soms zelfs niet gedurende enkele weken, maar dat zien we wel. Op dit ogenblik heb ik er in elk geval zin in en hopelijk ben ik niet alleen.