ferrarias

Het is natuurlijk al januari en ik wens iedereen een geweldig 2012 toe. Dat al jullie dromen wekelijkheid mogen worden. Voor ons ligt het misschien iets moeilijker, vandaag ook de titel van deze post.

Want het is reeds in december, enkele dagen voor kerstmis, dat we eindelijk het antwoord hebben gekregen. Eind september was de oorspronkelijke datum dat de bank ons had toegezegd een antwoord te geven op onze aanvraag van een lening, het enige dat ons mankeerde om eindelijk onze plannen te verwezelijken. Toen we onze aanvraag deden was het vooral de waarde van het terrein dat in de weg stond om groen licht te krijgen. Toen bleek dat deze dubbel zo hoog lag als het door ons gevraagde bedrag, werd plosteling de mogelijkheid om af te betalen het probleem. Op zich was het toen al duidelijk, maar zolang we geen officieel antwoord kregen bleven we toch enigszins hopen dat we een positief antwoord zouden krijgen. Helaas dus, en daarom ook dat ik al enige tijd niets meer heb geschreven. 

Het is nu eenmaal niet eenvoudig om zijn dromen op te geven. Maar dat zijn we dan ook niet van plan, alleen zullen we wellicht nog meer tijd nodig hebben dan gehoopt. De volgende weken gaan we dan ook proberen te praten met andere banken, om te zien wat de mogelijkheden zijn. Het spijtige in deze zaak is dat we hier 5 maanden hebben verloren terwijl achteraf blijkt dat men nooit van plan was om ons het nodige geld te lenen. Hierdoor blijkt nog maar een dat Europa jammer genoeg nog niet bestaat voor de gewone mensen. Jammer, maar wordt vervolgd ....

De directeur van de bank waar we onze lening hebben aangevraagd verzekerde ons dat we tegen eind september wel een antwoord zouden hebben. September werd oktober en ondertussen komen we reeds dicht bij het einde van november. Het nadeel van de zuidelijke landen zullen we maar zeggen...

Maar er is toch al goed nieuws, we hebben vorige week het bericht gekregen dat de schatter is langsgeweest, dus dat betekend dat er toch al enige beweging in de zaak komt. Graag had ik nog voor het einde van de maand kunnen meedelen dat we eindelijk alles in orde hebben, maar ik vrees dat de volgende bijdrage pas voor volgende maand zal worden.

De maand september is alweer voorbij, we zijn al bijna half oktober. De bladeren beginnen te vallen en de verwarming staat al op. In Coimbra is het nog volop zomer met temperaturen rond de 30 graden, hoe het hier is moet ik niet vertellen. Waar het op neerkomt is dat de vakantie al ver achter ons ligt en de volgende nog heel ver weg lijkt.

We gaan er nog altijd van uit dat we binnen enkele jaren definitief "op vakantie" kunnen gaan en die gedachte helpt en toch ook weer niet. Niet omdat we nog steeds geen zekerheid hebben. We wachten nog steeds op een antwoord van onze bank en hoe langer dat uitblijft hoe meer het begint te knagen. Wat als ze weigeren ? Het is een vraag die door onze hoofden spookt, ze is aanwezig maar ik wil ze niet beantwoorden voor het echt nodig is.

Door de onzekerheid hebben we ons, sinds onze terugkeer, nog niet veel beziggehouden met de vele details die nog niet op punt staan. Het zullen nog enkele drukke maanden worden dan ... hopelijk.

Het waren reeds enkele moeilijke weken in de nieuwe school van Axel, onze zoon. In de lagere school en ook het eerste jaar van de middelbare school was het voor hem, en wellicht voor alle kinderen, zo gemakkelijk om nieuwe vrienden te maken ; in de pubertijd is het leggen van nieuwe contacten plotseling een probleem.

Alleen in een nieuwe school met nieuwe leraars en nieuwe regels had hij al van de eerste dag heimwee naar zijn oude school. Gelukkig gaat het nu, na nog geen maand, al heel wat beter. Het heeft me wel aan het denken gezet, want deze verandering was uiteindelijk maar een kleine stap in vergelijking met de stap die we willen zetten. Soms ben ik wel een beetje bang dat hij het daar moeilijk mee zal hebben maar zo lang we niet weten wanneer we vertrekken moeten we daar ons nog geen zorgen over maken.

Niet alleen de jongste telg gaat trouwens weer naar school, ook ikzelf heb besloten om toch nog een jaartje een cursus te volgen, fotobewerking deze keer. Het lijkt me we interessant al geef ik toe dat het educatief verlof dat hiermee gepaard gaat de doorslag heeft gegeven.  

Mijn derde werkdag na de vakantie zit er op. We zijn ondertussen anderhalve week terug in België en komen langzaam maar zeker weer terug in het ritme van het gewone leven. 

De gedachten zitten nog wel in Portugal en vooral onze toekomst daar. Gelukkig is mijn vrouw Portugese want als we beiden niet-Portugees zouden zijn denk ik dat we onze plannen reeds hadden opgeborgen. Ik spreek genoeg van de taal om zelfs de burocratische uitleg te begrijpen, maar het is mijn vrouw die de taal spreekt om diezelfde burocratie in beweging te krijgen. 

Onze ingenieur had ons begin dit jaar, tijdens de kerstvakantie, verzekerd dat de bouwplannen goedgekeurd zouden zijn voordat we deze zomer naar Portugal kwamen. We hebben de goedkeuring gekregen ... 5 dagen voordat we terug naar België vertrokken. Nog net genoeg tijd dus om nog even te overleggen met onze bouwmeester en de bank. Voor de eerste is alles in orde en hebben we de nodige afspraken gemaakt, op het antwoord van de bank is het nog even wachten.

Hopelijk kan ik hier binnenkort het goede nieuws meedelen.

Een week geleden vertrok mijn vrouwtje naar het zonnige zuiden en liet me hier alleen achter met het zoontje. En nog een weekje werken alvorens we haar achterna kunnen reizen. Speciaal voor de gelegenheid heb ik vorige week met de vroege shift gewerkt, wat ik dus normaal gezien nooit doe. Maar mijn collega, vriend, werkmakker en naamgenoot vroeg het mij en op zich kwam het niet slecht uit om zo thuis te zijn met de jongste telg van ons gezin en het eten klaar te maken.

Nu is het zo dat ik niet echt een ochtendmens ben en dus om 6 uur beginnen werken staat ongeveer gelijk met de hel voor mij. Ik heb het dus overleefd en ik ben blij dat ik mijn collega daar mee heb kunnen helpen, voor mijn zoon maakt het blijkbaar niet veel veschil uit. Misschien herkennen mensen met tienerzonen (of dochters) dit wel, maar ik vraag me dus af wat het verschil is of ik hier ben of niet. De hele dag voor een computer en/of playstation is niet echt aangenaam gezelschap. Het enige voordeel is dat ik altijd weet waar hij is.

Vorig jaar ben ik ook pas 2 weken later vertrokken als de rest van mijn gezin. Maar dit jaar, met het gezelschap van onze zoon, voel ik me eenzamer dan vorig jaar toen ik echt alleen was. Hopelijk kunnen we volgend jaar allen samen vertrekken, definitief ...

Nog 2 dagen en ik ben weduwenaar/vrijgezel want mijn echtgenote vertrekt samen met het hondje naar huis (=Portugal). Ik blijf eenzaam en verweesd achter om voor onze zoon te zorgen.

Vanaf zaterdag mag ik zelf alle boodschappen doen, maar ik heb mijn vrouw ook een boodschappenlijstje meegegeven, en dat zal moeilijker worden dan even naar Carrefour, Delhaize of Aldi gaan. Eerst moet ze met de , hopelijk goedgekeurde, bouwvergunning en plannen even naar het ministerie van toerisme gaan om te kijken of deze instantie akkoord gaat met onze ideëen en eventueel nog eisen heeft. Daar kan ze dan ook de nodige inlichtingen inwinnen over de te voeren boekhouding. Verder mag ze met onze aannemer de nodige afspraken maken over het tijdsverloop van de verbouwingen en zorgen dat de parabool wordt geïnstalleerd. Als het mogelijk is om dan ook de nodige informatie in te winnen over de installatie van een waterput, de zonne-energie en airco dan hoef ik bij aankomst over 3 weken alleen nog maar even naar de bank te gaan en kan ik daarna verder genieten van mijn vakantie.

Dan vergeet ik bijna het schoonmaken van een huis dat al 6 maanden leegstaat en het opzetten van het zwembad.  Als ik dat zo bekijk denk ik dat we toch nog samen op vakantie kunnen gaan, ik werk nog enkele weken hier in België en zij mag dat doen enkele kilometers verder naar het zuiden.